رفیق علاءالدین (حسن) محمدی حاجی

جوهر انقلابی و قاطعیت مبارزاتی خود را به ویژه در روزهای سیاه و سخت به نمایش گذاشت.رفیق حسن متولد 1338 فرزند یک خانوادۀ زحمت کش بود و از دوران کودکی کار کردن را شروع کرده، با زحمت و زندگی کارگران و زحمت کشان از نزدیک آشنائی داشت. او که در محلۀ کارگری خزانۀ فلاح ( تهران) زندگی می کرد، مدتی کارگر تعمیرگاه شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه در نارمک بود. نزد رفقای همکارش به «حاجی» شهرت داشت و از احترام و اعتماد ویژۀ آنان برخوردار بود. صفا و صمیمیت و کردار انسانی او زبان زد فامیل و دوستانش نیز بود.


رفیق حسن (علی واحدی) در تشکیلات «راه کارگر» فعالیت می کرد، جوهر انقلابی و قاطعیت مبارزاتی خود را به ویژه در روزهای سیاه و سخت به نمایش گذاشت. در سال های 61 و 62 که عمق و دامنۀ بی سابقۀ سرکوب رژیم هار شدۀ اسلامی، فشار امنیتی طاقت فرسایی را بر سازمان های سیاسی تحمیل می کرد و جابه جائی های انسانی و تدارکاتی برای بقاء رزمندۀ سازمان در مناطقی با چنان محدودیت هائی مواجه بود که گاه رفقای شناخته شده و تحت تعقیب، مجبور می شدند در خانه هایی که احتمال میرفت «سوخته» باشند، زندگی کنند، دستگیری کسی که از محل زندگی رفقای فعال در محیط یا محل اختفای رفقای فراری و از قرارگاه های تدارکاتی خبر داشت، می توانست منشاء نگرانی هائی برای ضربات جبران ناپذیر باشد. رفیق حسن ( علی واحدی) در سال 61 با انرژِی و ایمان خلل ناپذیری در انجام برنامه های مربوط به جابه جائی های رفقا و امکانات تدارکاتی، وظایفی به عهده گرفته و با نهایت مسئولیت و جدیت به انجام رسانده بود. رفیق حسن هنگام دستگیری، بسیاری از کارگران پیشرو و فعال در کارخانجات را می شناخت، با مسئولین هسته های کارگری آشنا بود، محل سکونت بسیاری از کارگران مرتبط با سازمان را می دانست و از محل زندگی تعدادی از اعضای سازمان و پایگاه های تدارکاتی اطلاع داشت. اما با دستگیری وی هیچ یک از این اطلاعات به دست دشمن نیفتاد و هیچ فشار و شکنجه ای نتوانست زبان او را باز کند.
در دوره ای که خود او به خاطر لو رفتن خانه اش و تحت تعقیب بودن، برای مدتی نزد رفیق دیگری زندگی می کرده، یکی از نزدیکان متمکن وی به دیدارش رفته و پیش نهاد می کند او را از هر جهت تامین و تحت حمایت خود قرار می دهد، مشروط بر آن که حسن دست از فعالیت سیاسی بردارد. رفیق حسن پیش نهاد ریش سفید، «خیرخواه» را که برای او احترامی هم قائل بوده، مؤدبانه رد می کند و پس از رفتن او، به رفیقش می گوید: «زنده ماندن به چه قیمتی؟ هیچ مبارز شرافتمندی نباید در مقابل سختی ها شانه خالی کند».
رفیق حسن در ابان سال 1362 برسر قرار دست گیر و در 16 مهرماه 1364 اعدام  گردید. یاد این کارگر کمونیست و وفادار به آرمان کارگران، همواره زنده خواهد ماند.

Advertisements

پاسخ

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s